غزل ۲۵۳۷ - چنین کشتهٔ حسرت کیستم من

چنین کشتهٔ حسرت کیستم من
که چون ‌آتش ازسوختن زیستم من ۱

نه شادم نه محزون نه خاکم نه ‌گردون
نه لفظم نه مضمون چه معنیستم من ۲

نه خاک آستانم نه چرخ آشیانم
پری می‌فشانم کجاییستم من ۳

اگر فانی‌ام چیست این شور هستی
وگر باقی‌ام از چه فانیستم من ۴

بناز ای تخیل ببال ای توهم
که هستی‌گمان دارم و نیستم من ۵

هوایی در آتش فکنده‌ست نعلم
اگر خاک گردم نمی‌ایستم من ۶

نوایی ندارم نفس می‌شمارم
اگر ساز عبرت نی‌ام چیستم من ۷

بخندید ای قدردانان فرصت
که‌ یک خنده برخویش نگریستم من ۸

در این غمکده ‌کس ممیراد یارب
به مرگی‌که بی‌دوستان زیستم من ۹

جهان گو به سامان هستی بنازد
کمالم همین بس‌که من نیستم من ۱۰

به این یکنفس عمرموهوم بیدل
فنا تهمت شخص باقیستم من ۱۱