این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از ساقی میخواهد تا با دادن شراب، او را از غم و اندوه رها کند و به شادی و سرور برساند. شاعر از مفاهیمی مانند باده، عشق، رهایی و عرفان استفاده کرده و به دنبال رسیدن به حقیقت و رهایی از قید و بندهای دنیوی است.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند باده و مستی ممکن است نیاز به تفسیر و درک بالاتری داشته باشد که معمولاً با افزایش سن و تجربه حاصل میشود.
غزل ۱۸۳۵ - گرم درآ و دم مده ساقی بردبار من
ای دَمِ تو نَدیمِ من ای رُخِ تو بهارِ من ۱
هین که خروسْ بانگ زد بویِ صَبوح میدَهَد
بر کَفِ هَمچو بَحْر نه بُلبُله عُقارِ من ۲
گریه به باده خنده کُن مُرده به باده زنده کُن
چون که چُنین کُنی بُتا بَس بِنَواست کارِ من ۳
بَندِ من است مُشْتَبِه باز گُشا گِرِه گِرِه
تا که برهنه تَر شود خُفیه و آشکارِ من ۴
تَرکِ حَیا و شَرم کُن پُشتِ مُرادْ گرم کُن
پُشتِ من و پناهِ من خویشِ من و تَبارِ من ۵
نیست قبولِ مَستِ تو باده زِ غیر دستِ تو
آن رُخِ من چو گُل کُند وان شِکَنَد خُمارِ من ۶
دادِ هزار جان بِدِه باده آسْمان بِدِه
تا که پَرَد هُمایِ جان مَستْ سویِ مَطارِ من ۷
جان بِرَهَد زِ کُنْدهها زین همه تَخته بَندها
مَقْعَدِ صِدْق بَررَوَد صادقِ حَق گُزارِ من ۸
باده دِهْ و نهان بِدِه از رَهِ عقل و جانْ بِدِه
تا نَرَسَد به هر کسی عِشرت و کار و بارِ من ۹
چَشمِ عَوام بسته بِهْ روحْ زِ شهرْ رَسته بِهْ
فِتْنه و شَر نِشَسته بِهْ ای شَهِ باوَقارِ من ۱۰
باده هَمیزَنَد لَمَع جانِ هزار با طَمَع
مَست و پیاده میطَپَد گِردِ میِ سَوارِ من ۱۱
دست بِدار ازین قَدَح گیر عِوَض از آن فَرَح
تا بِزَنَد بر اَنْدُهَت تابشِ اِبْتِشارِ من ۱۲
هیچ نَیَرزَد این میاَش نی غَلَیان و نی قَی اَش
این بِفُروش و باده بین باده بیکِنارِ من ۱۳
دست نَلَرزَدَت ازین بیخِرَدِ خوشِ رَزین
جامْ گُزین و میْ بِبین از کَفِ شهریارِ من ۱۴
پُر زِ حَیاتْ جامِ او مُشک و عَبِر خِتامِ او
دیو و پریْ غُلامِ او چُستی و اِنْتِشارِ من ۱۵
بَرجِه ساقیا تو گو چون تو صِفَت کننده کو؟
ای کِه زِ لُطفِ نَسْجِ او سخت دَرید تارِ من ۱۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.