غزل ۲۴۹۲ - از دیده سراغ دل دیوانه طلب کن

از دیده سراغ دل دیوانه طلب کن
نقش قدم نشئه ز پیمانه طلب کن ۱

از پهلوی دل شعله خرامند نفسها
ای اشک تو هم آتش از این خانه طلب کن ۲

دل‌ها همه خلوتکدهٔ جلوهٔ نازند
از هر صدف آن گوهر یکدانه طلب کن ۳

توفانکدهٔ جوش محیط است سرابت
از لفظ خود آن معنی بیگانه طلب‌ کن ۴

ای الفت آبادی موهوم حجابت
آن‌ گنج نهان نیست تو ویرانه طلب کن ۵

عمری‌ست به یادش همه تن یک دل چاکیم
چون صبح ز آیینهٔ ما شانه طلب کن ۶

افسون روانی بلد جرأت ما نیست
اشکیم ز ما لغزش مستانه طلب کن ۷

سر جوش تماشاکدهٔ محفل رنگیم
ما را ز همین شیشه و پیمانه طلب ‌کن ۸

عالم همه در پرتو یک شمع نهانست
این سرمه ز خاکستر پروانه طلب ‌کن ۹

مردی ز سر و برک غرور است بریدن
گر اره شوی ریزش دندانه طلب کن ۱۰

بی‌کسب قناعت نتوان یافت دل جمع
از بستن منقار طلب‌، دانه طلب‌ کن ۱۱

تا مرگ فسون من و ما مفت شنیدن
تا خواب ز خویشت برد افسانه طلب‌ کن ۱۲

تهمت قفس الفت وهمی‌ست دل ما
این شیشه هم از طاق پریخانه طلب‌کن ۱۳

بیدل رقم صفحهٔ ما بیخبریهاست
رو سر خط تحقیق ز فرزانه طلب‌کن ۱۴