غزل ۲۴۲۵ - داغم ز ابر دیده به ‌شبنم گریستن

داغم ز ابر دیده به ‌شبنم گریستن
یعنی ‌که بیش اپن نتوان‌ کم ‌گریستن ۱

ای دیده با لباس سیه‌گریه‌ات خوش است
دارد گلاب جامهٔ ماتم گریستن ۲

بر ساز زندگانی خود نیز خنده‌ای
تا چند در وفات اب و عم ‌گریستن ۳

تو ابن آدمی‌ گرت امید رحمتی است
میراث دیده گیر ز آدم گریستن ۴

گر شد دل از نشاط و لب از خنده بی‌نصیب
یارب ز چشم ما نشودکم‌گریستن ۵

ضعف اینچنین‌که خصم توانایی منست
مشکل‌که بی‌رخ تو توانم‌گریستن ۶

شبنم ز وصل گل چه نشاط آرزو کند
اینجاست بر نگاه مقدم گریستن ۷

کس اینقدر ادب قفس درد دل مباد
اشکم نبست طاقت یکدم‌گریستن ۸

تاکی درین بهار طرب خنده‌های صبح
این خنده توام است به شبنم‌گریستن ۹

شیرازهٔ موافقت آخرگسستنی است
باید دو روز چون مژه با هم‌گریستن ۱۰

خجلت رضا به شوخی اشکم نمی‌دهد
می‌بایدم به سعی جبین نم‌گریستن ۱۱

بیدل ز شیشه‌های نگون باده می‌کشد
زبباست از قدی که بود خم گریستن ۱۲