غزل ۱۸۲۰ - هی چه گریزی چندین؟ یک نفس این جا بنشین

هِی چه گُریزی چندین؟ یک نَفَس این جا بِنِشین
صَبرِ تو کو ای صابر؟ ای همه صَبر و تَمکین ۱

ما دو سه کَس نو مُرده مُنْتَظِرِ آن پَردِه
زنده شویم از تَلْقین بازرَهیم از تَکْفین ۲

هی به سَلَف نَفْخی کُن پیش تَر از یَوْمُ الدّین
تا شِنَوَد چَرخ فَلَک از حَشَرِ تو تَحْسین ۳

هی به زبانِ ما گو رَمز مگو پیدا گو
چند خوری خون به سِتَم ای همه خویَت خونین ۴

چند گَزی بر جِگَرش چند کُنی قَصدِ سَرَش
چند دَهی بَد خَبَرش کار چُنین است و چُنین ۵

چند کُنی تَلْخْ لَبَش چند کُنی تیره شَبَش
ای لَبِ تو هَمچو شِکَر ای شبِ تو خُلْدِ بَرین ۶

هیچ عَسَلْ زَهر دَهَد؟ یا زِ شِکَر سِرکه جَهَد؟
مَغْلَطه تا چند دَهی؟ ای غَلَط اندازِ مِهین ۷

هر چه کُنی آن لبِ تو باشد غَمّاز ِشِکَر
هر حرکت که تو کُنی هست در آن لُطفِ دَفین ۸

سَروْ چه مانَد به خَسی؟ زَر به چه مانَد به مِسی؟
تو به چه مانی به کسی؟ ای مَلِکِ یَوْمُ الدّین ۹