غزل ۲۳۶۲ - سودیم سراپا و به پایی نرسیدیم

سودیم سراپا و به پایی نرسیدیم
از خویش گذشتیم و بجایی نرسیدیم ۱

کردیم گل از عالم اندیشهٔ قدرت
دستی که به دامان دعایی نرسیدیم ۲

شیرینی‌گفتار ز ما ذوق عمل برد
چون وعدهٔ ناقص به وفایی نرسیدیم ۳

تا رخت نبردیم به سر چشمهٔ خورشید
چون سایه به صابون صفایی نرسیدیم ۴

واماندن ما زحمت پای دگرانست
ای آبله ما نیز بجایی نرسیدیم ۵

آن بی‌پر و بالیم‌که در حسرت پرواز
گشتیم غبار و به هوایی نرسیدیم ۶

ای بخت سیه نوحه به محرومی ماکن
آیینه شدیم و به لقایی نرسیدیم ۷

افسانهٔ هستی چقدر خواب فسون داشت
مردیم و به تعبیر فنایی نرسیدیم ۸

مطلب به نفس سرمه شد از درد تپیدن
فریاد که آخر به صدایی نرسیدیم ۹

شبنم همه تن آب شد از یک نظر اینجا
ما هرزه نگاهان به حنایی نرسیدیم ۱۰

بیدل من و گرد سحر و قافلهٔ رنگ
رفتیم به جایی که به جایی نرسیدیم ۱۱