غزل ۲۳۱۴ - به رنگ خامه ز بس ناتوانی اجزایم

به رنگ خامه ز بس ناتوانی اجزایم
به سودن مژه فرسوده شد سراپایم ۱

در این محیط مقیم تغافلم چو حباب
غبار چشم گشودن تهی کند جایم ۲

حریف مطلب اشک چکیده نتوان شد
صدا شکست نفس در شکست مینایم ۳

شرار مرده‌ام از حشر من مگوی و مپرس
چنان گذشته‌ام از خود که نیست فردایم ۴

سحر طرازی گلزار حیرتست امروز
شکسته رنگی آیینهٔ تماشایم ۵

خیال هستی موهوم سرخوشم دارد
وگرنه در رگ تاکست موج صهبایم ۶

چو عمر رفته ندارم امید برگشتن
غنیمت است ‌که‌ گاهی به یاد می‌آیم ۷

کسی خیال چه هستی‌کند ز وضع حباب
شکافته است به نام عدم معمایم ۸

هزار رنگ ز من پر فشان بیرنگی‌ست
اگر غلط نکنم آشیان عنقایم ۹

غرور خودسری آیینهٔ نمودم نیست
چو انفعال عرق کرده است پیدایم ۱۰

طواف دشت جنون ذوق سجده‌ای دارد
که جای آبله دل می‌کشد سر از پایم ۱۱

نگاه چاره ندارد ز مردمک بیدل
نشانده است جنون در دل سویدایم ۱۲