غزل ۲۳۰۳ - وقت است‌کنیم‌گریه با هم

وقت است‌کنیم‌گریه با هم
ای شمع شب است روز ما هم ۱

دوریم جدا زدامن یار
چون دست شکسته از دعا هم ۲

هستی چقدر رعونت انشاست
سرها دارد چو شمع پا هم ۳

تا زندگیت نفس شمارست
رو چون نفس از خود و بیا هم ۴

زین‌گرد نشسته در زمین‌ست
چیزیست چو صبح بر هوا هم ۵

خونم چه نشان دهد زدستی
کایینه نگیرد از حنا هم ۶

گر سر نکنم نیازتسلیم
چون اشک که بشکند کلاهم ۷

از کوشش نارسا مپرسید
ما را نرساند تا به ما هم ۸

هر جا بردیم نقب راحت
دیدیم بجا نبود جا هم ۹

بر جوهرتیغ خم منازبد
سر می‌فکند قد دو تا هم ۱۰

خاری ندمید ازین بیابان
مژگان طلب است خواب پا هم ۱۱

بیدل چو عرق وفا سرشتان
آیند ز عبرت از حیا هم ۱۲