غزل ۲۳۰۱ - صید کمند شوقی‌ست از مهر تا به ما هم

صید کمند شوقی‌ست از مهر تا به ما هم
جوش بهار حیرت یعنی‌گل نگاهم ۱

با هر فسرده رنگی شادم‌ که پیش شمعت
تا بال می‌فشانم پروانه دستگاهم ۲

جولان ناز سر کن اندیشه مختصر کن
ظلم آنقدر ندارد پا مالی‌گیاهم ۳

تا زنگ پرده برداشت آینه محو صافی‌ست
خوابیده است عفوت در سایهٔ گناهم ۴

زنجیر می نویسد سطری ز حال مجنون
در دعوی اسیران‌، زلف دو تا، گواهم ۵

جوهر ز ضعف پروار آیینه می‌پرستد
نقش نگین داغ است سطری‌که دارد آهم ۶

آمد به یاد شوقم‌کیفیت خرامی
شد موج ساغر می در چشم تر نگاهم ۷

ای زلف یار تاکی با شانه همزبانی
ما نیزسینه چاکیم رحمی به حال ما هم ۸

تاری‌ست پیکر من در چنگ ناتوانی
از زخمهٔ نگاهی بنواز گاه گاهم ۹

عرض مثال امکان منظور الفتم نیست
در عالم تحیر آینه بارگاهم ۱۰

قصرم سری ندارد یاگیر و دار فغفور
یارب چو موی چینی دل بشکندکلاهم ۱۱

همدوش سایه رفتم تا خاک آستانش
از بخت تیره بیدل زین بیشتر چه خواهم ۱۲