غزل ۲۲۷۰ - دل را به یاد روی کسی یاد می‌کنم

دل را به یاد روی کسی یاد می‌کنم
آیینه کرده‌ام گم و فریاد می‌کنم ۱

بوی پیامی از چمن جلوه می‌رسد
از دیده تا دل آینه ایجاد می‌کنم ۲

خاکم به باد می‌رود و آتشم به آب
انشای صلحنامهٔ اضداد کنم ۳

چون صبح بسکه فرصت پرواز نارساست
رنگ پریده را نفس امداد می‌کنم ۴

علم و عمل فسانهٔ تمهید خواب کیست
عمریست هر چه می‌شنوم یاد می‌کنم ۵

قد خمیده نسخهٔ تدبیر جانکنی است
سر گوشیی به تیشهٔ فرهاد می‌کنم ۶

در ضمن ناله‌ای که دل از یاس می‌کشد
پروازهاست کز پرش آزاد می‌کنم ۷

افسانهٔ تظلم حیرت شنیدنی است
دست بلندی از مژه ایجاد می‌کنم ۸

دل آب گشت و خجلت جان سختی‌ام نرفت
آیینه می‌گدازم و فولاد می‌کنم ۹

مینای دل به ذوق خیالی شکسته‌ام
آرایش جهان پریزاد می‌کنم ۱۰

کیفیت میان تو باغ تصور است
مو در دماغ خامهٔ بهزاد می‌کنم ۱۱

بیدل خرابی‌ام نفس وحشتست و بس
دل نام عالمی‌که من آباد می‌کنم ۱۲