غزل ۲۱۷۲ - بر آسمان رسانم و گر بر هوا برم

بر آسمان رسانم و گر بر هوا برم
مشت غبار خویش ز راهت کجا برم ۱

گر استخوان من بپذیرد سگ درت
بر عرش ناز سایهٔ بال هما برم ۲

شایان دست بوس توام نیست نامه‌ای
دریوزه‌ای به قاصد برگ حنا برم ۳

عمر به غم گذشته مباد آیدم به پیش
خود را از این ستمکده رو بر قفا برم ۴

امید فال جرأت دیدار می‌زند
آیینه‌سان عرق کنم و بر حیا برم ۵

پر نارساست‌ کوشش ظلمت خرام شمع
شب طی شود که من نگهی تا به پا برم ۶

پیری نفس گداخت کنون ما و من خطاست
بی‌ریشه چند تهمت نشو و نما برم ۷

عریان تنان ز ننگ فضولی گذشته‌اند
کو پنبه‌ای ‌که تحفه به دلق گدا برم ۸

تا رنج انتظار اجابت توان کشید
دست دگر به دعوت دست دعا برم ۹

آرایشی به غیرت مجنون نمی‌رسد
جیبی درم‌ که رنگ ز بند قبا برم ۱۰

امید نارساست دعاکن که چون حباب
بار نفس دو روز به پشت دوتا برم ۱۱

بیدل ز حد گذشت معاصی و من همان
ردّ نیستم اگر به درش التجا برم ۱۲