غزل ۲۱۳۴ - هیهات تا که از نظرم رفت دلبرم

هیهات تا که از نظرم رفت دلبرم
من خاک ره به سر چه‌کنم خاک بر سرم ۱

پوشید چشم از دو جهان ‌گرد رفتنش
آیینه نقش پاست به هر سو که بنگرم ۲

بیمار یأس بر که برد شکوهٔ الم
داغم ز ناله‌ای که تهی کرد بسترم ۳

زبن عاجزی ‌کسی چه به حالم نظر کند
سوزن به دیده می‌شکند جسم لاغرم ۴

فریاد من ز شمع به‌گوش ‌که می‌رسد
هر چند بال ناله‌کشم رنگ بی‌پرم ۵

گرمی در آتش تب و تابم نفس‌ گداخت
خاکستری مگر بکشد در ته پرم ۶

جیب ملامتم زتظلم بهانه جوست
مژگان ‌به هر که باز کنم سینه می‌درم ۷

در دامنی‌ که دست زنم از ادب شلم
بر وعده‌ای که گوش نهم از حیا کرم ۸

اکنون‌ کجاست حوصله و کو امید عیش
می پیش ازبن نبود که کم شد ز ساغرم ۹

ای‌کاش در عدم به سراغم رضا دهند
تا من بدان جهان دوم و بازش آورم ۱۰

بر فرق بیکسم‌ که نهد دست داغ دل
در ماتمم که گریه کند دیدهٔ ترم ۱۱

بیدل کجا روم ز که پرسم مقام یار
آواره قاصد نفسم نامه می‌برم ۱۲