غزل ۲۱۲۲ - تا درتن باغ‌گل افشان نموگردیدم

تا درتن باغ‌گل افشان نموگردیدم
رنگی آوردم و گرد سر او گردیدم ۱

جز شکستم ننمودند درین دیر هوس
بارها آینهٔ جام و سبو گردیدم ۲

سبزه‌ام چون مژه ساغرکش سیرابی نیست
زبن چه حاصل‌که مقیم لب جوگردیدم ۳

حیرتم می‌برد از خویش ‌که چون ساغر رنگ
به چه امید شکستم، به چه رو گردیدم ۴

فرصت سلسلهٔ زلف درازست اینجا
من به یک موی میان تو، دو مو گردیدم ۵

خامشی هم چقدر نسخهٔ تحقیق ‌گشود
که من آیینهٔ اسرار مگو گردیدم ۶

خاک ناگشته ز شور من و ما نتوان رست
سرمه جوشیدم و سرکوب گلو گردیدم ۷

چون سحر نیز جهان تهمت جولان منست
نفسی بود که در پردهٔ اوگردیدم ۸

خجلت سجدهٔ خاک در او کرد مرا
آنقدر آب که سامان وضوگردیدم ۹

پیکرم غوطه به صد موج‌گهر زد بیدل
خوش غبار هوس آن سر کو گردیدم ۱۰