غزل ۲۰۹۰ - نه تعین نه ناز می‌رسدم

نه تعین نه ناز می‌رسدم
تا جبین یک نیاز می‌رسدم ۱

ناز اقبال نارسایی ها
تا به زلف ایاز می‌رسدم ۲

تا ز خاکسترم اثر پیداست
سوختن بی تو باز می‌رسدم ۳

تا شوم قابل نم اشکی
دیده تا دل گداز می‌رسدم ۴

مژدهٔ وصل و بخت من هیهات
این نوا از چه ساز می‌رسدم ۵

نشئهٔ انتظار یعقوبم
ساغر از چشم باز می‌رسدم ۶

وارث عبرتم علاجی نیست
از جهان احتراز می‌رسدم ۷

سوی دنیا نبرده‌ام دستی
گرکنم پا دراز می‌رسدم ۸

گر همین نفی خویش اثباتست
رنگ نا رفته باز می‌رسدم ۹

سعی اشکم‌ که دیده تا مژگان
صد نشیب و فراز می‌رسدم ۱۰

گر رموز حقیقتم این است
هرکجایم مجاز می‌رسدم ۱۱

نرسیدم به هیچ جا بید‌ل
تا کجا امتیاز می‌رسدم ۱۲