غزل ۲۰۵۲ - دلبر شد و من پا به دل سخت فشردم

دلبر شد و من پا به دل سخت فشردم
خاکم به سر ای وای‌که جان رفت و نمردم ۱

جان سختی صبرم چقدر لنگ بر آورد
کاین یک مژه ره جز به قیامت نسپردم ۲

پایم ته سنگ آمد از افسردس دل
تاب رگ خواب از گره آبله خوردم ۳

برگ طرب من ورق لاله برآمد
آه ازکف خونی که سیه گشت و فسردم ۴

دل نیز ز افسردگیم سرمه نوا ماند
بر شیشه اثرکرد سیه روزی دردم ۵

چون شمع قیامت به سرم می‌کند امروز
داغی‌که چرا سر به خرامش نسپردم ۶

ای هستی مبرم چه ندامت هوسیهاست
گیرم دو سه روزت نفسی بود شمردم ۷

بی شربت مرگ اینقدرم داغ تپیدن
فریاد ز آبی‌که ندادند به خوردم ۸

بیدل مژه از خویش نبستم‌ گنه‌ کیست
راحت عملی داشت ‌که من پیش نبردم ۹