غزل ۲۰۳۱ - کو شور دماغی ‌که به سودای تو افتم

کو شور دماغی ‌که به سودای تو افتم
گردی کنم ایجاد و به صحرای تو افتم ۱

عمری‌ست درین باغ پر افشان امیدم
شاید چو نگه بر گل رعنای تو افتم ۲

آن زلف پریشان همه جا فتنه فکنده‌ست
هر دام که بینم به تمنای تو افتم ۳

چون سایه ز سر تا قدمم ذوق سجودی ست
بگذار که در پای سراپای تو افتم ۴

مپسند که امروز من گمشده فرصت
در کشمکش وعدهٔ فردای تو افتم ۵

خورشید گریبان خیالات ندارد
کو لفظ‌ که در فکر معمای تو افتم ۶

پروای خم ابروی ناز فلکم نیست
هیهات‌ گر از طاق دل‌آرای تو افتم ۷

چون سیل درین دشت و درم نیست تسلی
یا رب روم از خویش به درباب تو افتم ۸

بیدل به ره عشق تلاشت خجلم کرد
پیش‌آ قدمی چند که در پای تو افتم ۹