این متن شعری است که در آن شاعر به ستایش و مدح شخصی به نام علی اهل نجد میپردازد. شاعر فضایل و ویژگیهای اخلاقی و معنوی او را برمیشمارد و از عشق و علاقهی خود به او سخن میگوید. همچنین، شاعر به تأثیر کلام و حضور این شخص بر روح و روان خود اشاره میکند و آرزو میکند که خداوند زمانهایی را که در آن کلام این شخص شنیده میشود، سیراب کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعارههای پیچیده ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد.
غزل ۱۷۸۴ - علی اهل نجد الثنا و سلام
وَ عیشَتُنا فی غَیْرِهِمْ لَحَرامُ ۱
فَضیلَتُهُ لِلْفاضِلینَ بَصیره
مَلاحَتُهُ لِلْعاشِقینَ قِوامُ ۲
بَصیرَهُ اَهْلِ اللّهِ مِنْهُ مُکَحَّلُ
وَ عِشْرَهُ اَهْلِ الْحَقِّ فیهِ مُدامُ ۳
اَیا ساکِنیها مِنْ فَضیلَهِ سَیِّدی
لَکُمْ عیشَهُ مَرْضِیَّه وَ دَوامُ ۴
وَ لَوْ لا حِجابَ الْعِزِّ اَرْخی مَلیکُنا
لَکانَ عَلی بابِ الْمَلیکِ زِحامُ ۵
مَلیکُ اِذا لاحَتْ شَعاشِعُ خَدِّهِ
لَا صْبشحَ حَیّا صَخْرَهُ وَ رُخامُ ۶
سقَی اللّهُ وَقْتا اَنْطَقانا کَلامُهُ
فَفی الّروحِ مِنْ ذاکَ الْکَلامِ کِلامُ ۷
غَدا آلِفا قَلْبی یَقُوُمُ لامره
وَقَدّیَ مِنْ عَذْلِ الْعَواذِلِ لامُ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.