غزل ۲۰۱۱ - مشت عرق زجبهه به هر باب ریختم

مشت عرق زجبهه به هر باب ریختم
آلوده بود دست طمع آب ریختم ۱

طوف خودم به مغز رساند از تلاش پوچ
گوهر شد آن کفی‌ که به‌گرداب ربختم ۲

زان منتی‌ که سایهٔ دیوار غیر داشت
بردم سیاهی و به سر خواب ربختم ۳

بی‌شمع دل جهان به شبستان خزیده بود
صیقل زدم بر آینه مهتاب ریختم ۴

عشق از غبار من به جز آشفتگی نخواست
آتش به کارخانهٔ آداب ریختم ۵

چندین زمین به آب رسانید و گل نشد
خاکی‌که بر سر از غم احباب ریختم ۶

مستان دماغ ‌کعبه پرستی نداشتند
خشت خمی به صورت محراب ریختم ۷

موجی به ترصدایی بسمل نشد بلند
صد رنگ خون نغمه ز مضراب ریختم ۸

کردم زهر غبار سراغ وصال یار
هیهات آب‌گوهر نایاب ریختم ۹

بیدل ز بیم معصیت تهمت آفرین
لرزیدم آنچنان که می ناب ریختم ۱۰