غزل ۲۰۰۰ - رفتم ز خویش و یاد نگاهیست حالی‌ام

رفتم ز خویش و یاد نگاهیست حالی‌ام
مستی نماست آینهٔ جام خالی‌ام ۱

یک روی و یک دلم به بد و نیک روزگار
آیینه کرد جوهر بی انفعالی‌ام ۲

هر برگ ‌گل به عرض من آیینه است و من
چون بو هنوز در چمن بی مثالی‌ام ۳

عمریست در ادبکدهٔ بوریای فقر
آسوده‌تر ز نکهت گلهای قالی‌ام ۴

در پرده کوس سلطنت فقر می‌زند
حیرت صداست چینی ناز سفالی‌ام ۵

بخت سیاه ‌کو که ز ضعفم نشان دهد
بر شب نوشته‌اند برات هلالی‌ام ۶

شد خاک از انتظار تو چشم تر و هنوز
قد می‌کشد غبار نگه از حوالی‌ام ۷

هر جزوم از شکسته دلی موج می‌زند
من شیشه ربزه‌ام حذر از پای‌مالی‌ام ۸

در هر سری به نشئهٔ دیگر دویده است
چون موج باده ریشهٔ بی‌اعتدالی‌ام ۹

موج از گهر ندامت دوری نمی‌کند
اندیشهٔ فراق ندارم وصالی‌ام ۱۰

بیدل به ناتوانی خود ناز می‌کنم
پرواز آشیانی افسرده بالی‌ام ۱۱