غزل ۱۹۷۲ - پاکم از رنگ هوس تا به سجود آمده‌ام

پاکم از رنگ هوس تا به سجود آمده‌ام
بر سر سایه چو دیوار فرود آمده‌ام ۱

آنقدر عجز سرشتم‌که ز یک عقده دل
نه فلک آبلهٔ پا به نمود آمده‌ام ۲

حرف بیعانهٔ سودای امیدم هیهات
در زیانخانهٔ اندیشهٔ سود آمده‌ام ۳

عمرها شدکه به‌کانون دل آتش زده‌اند
تا ز عبرت نفسی چند به دود آمده‌ام ۴

دل به خسّت‌ گره و نقد نفس انباری
چقدر بی‌خبر از عالم جود آمده‌ام ۵

هیأتم صورت نقش پر عنقا دارد
این چه سحر است که در چشم وجود آمده‌ام ۶

غیب از اطلاق تعین گلف پیدایی‌ست
معنی مبتذلم تا به شهود آمده‌ام ۷

قاصد عالم رازم که درین عبرتگاه
نامه گم کرده خجالت به ورود آمده‌ام ۸

غیر رفتن به تماشاکدهٔ عالم رنگ
نیستم محرم عزمی که چه بود آمده‌ام ۹

عرض حاجت‌چه خیالست‌به خاکم بزند
عرق شرمم و از جبهه فرود آمده‌ام ۱۰

رم فرصت سر تعداد ندارد بیدل
من درین قافله دیر است که زود آمده‌ام ۱۱