این متن بیانگر قدردانی و شکرگزاری از خداوند و یادآوری عهد و پیمان با اوست. در این متن، شاعر از ورود به بهشت و لذتهای آن سخن میگوید و از خداوند به عنوان نجاتدهنده و شفادهنده یاد میکند. همچنین، تأکید بر فضل و بخشش خداوند و ناتوانی انسان در برابر قدردانی کامل از او وجود دارد.
این متن دارای مفاهیم عمیق مذهبی و معنوی است که ممکن است برای کودکان زیر 12 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر و ادبیات قدیمی ممکن است برای سنین پایینتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۱۷۷۹ - اتیناکم، اتیناکم، فحیونا نحییکم
وَ لَوْ لاکُمْ وَ لُقْیاکُمْ، لَما کُنّا بِودایکُمْ ۱
دَخَلْنا دارَکُمْ سَکْری، فَشُکْرا رَبَّنا شُکْرا
ذَکَرْتُمْ عَهْدَنا ذِکْرا و نادانا مُنادیکُمْ ۲
خَرَجْنا مِنْ قُرَی الْوادی، دَخَلْنَا الْقَصْرَ یا حادی
تَوافَیْتُمْ بِمیعادی، وَ باحَ الرّاحَ ساقیکُمْ ۳
فَاَخْفِ الْقَصْرَ لا تُبْدی، وَ مَنْ یَسْئَلْکَ لا تَهْدی
فَاَنْتَ الْغَوْثُ وَ الْمُجْدی، اِذا ناجی مُناجیکُمْ ۴
وَ تَسْقینا وَ تَشْفینا، وَ مِثْلَ السِّرِّ تُخْفینا
وَ هذا کُلُّهُ فَضْلُ فَاِنّا لا نُکافیکُمْ ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.