غزل ۱۹۵۸ - گهی حجاب وگه آیینهٔ جمال توام

گهی حجاب وگه آیینهٔ جمال توام
به حیرتم‌ که چها می‌کند خیال توام ۱

مزاج شوقم از آب وگل تسلی نیست
جنون سرشته غبار رم غزال توام ۲

کلاه گوشهٔ پروازم آسمان سایی‌ست
ز بس چو آرزوی خود شکسته بال توام ۳

بس است حلقهٔ ‌گوشم خم سجود نیاز
اگر به چرخ برآیم همان هلال توام ۴

ز امتیاز فنا و بقا نمی‌دانم
جز اینکه ذرهٔ خورشید بی زوال توام ۵

زمانه‌گر نشناسد مرا به این شادم
که من هم آینهٔ حسن بی مثال توام ۶

سپند من به فسردن چرا نه نازکند
نفس گداختهٔ جستجوی خال توام ۷

مباد هیچکس آفت نصیب همچشمی
حنا گداخت که من نیز پایمال توام ۸

به چشم تر نتوان شبنم بهار تو شد
عرق فروش گلستان انفعال توام ۹

به خود نمی‌رسم از فکر ناقصی‌که مراست
زهی هوس که در اندیشهٔ کمال توام ۱۰

خیال وحشت و آرام حیرت‌ست اینجا
چه آشیان و چه پرواز زیر بال توام ۱۱

خبر ز خویش ندارم جز اینکه روزی چند
نگاه شوق تو بودم‌کنون خیال توام ۱۲

زمین معرفت از ریشهٔ دویی پاک است
چرا زخویش نیایم برون نهال توام ۱۳

ز شرم بیدلی خود گداختم بیدل
دلی ندارم و سودایی وصال توام ۱۴