غزل ۱۹۱۲ - یک برک‌ گل نکرده ز روبت بهار رنگ

یک برک‌ گل نکرده ز روبت بهار رنگ
می‌غلتدم نگاه به صد لاله‌زار رنگ ۱

تا چشم آرزو به رهت‌ کرده‌ام سفید
چندین سحر شکسته‌ام از انتظار رنگ ۲

موج طراوت چمن نا امیدی‌ام
دارم شکستنی که ندارد هزار رنگ ۳

بیر نگیی به هیچ تعلق گرفته‌ام
یعنی به رنگ بوی‌گلم درکنار رنگ ۴

کومایه‌ای که قابل غارت شود کسی
ای صورت شکست غنیمت شمار رنگ ۵

بر هر نفس ز خجلت هستی قیامتی است
صد رنگ می‌تپد به رخ شرمسار رنگ ۶

قسمت درین چمن ز بهاران قویتر است
آفاق غرق خون شد و نگرفت خار رنگ ۷

ما را چوگل به عرض دو عالم غرور ناز
کافیست زان بهار یک آیینه‌وار رنگ ۸

سیر بهار ناز تو موقوف خلوتی است
ای بوی‌گل به حلقهٔ در واگذار رنگ ۹

عمریست رنگ باختهٔ وحشت دلم
چون‌کرده هوشم این‌گل بی‌اختیار رنگ ۱۰

جوش خیال انجمن بی‌نشانی‌ام
بیدل بهار من نکند آشکار رنگ ۱۱