غزل ۱۸۷۸ - فقر ما را مشمارید کم از عالم تیغ

فقر ما را مشمارید کم از عالم تیغ
که برشهاست بقدر تنکی‌ در دم تیغ ۱

عجز مردان اثر غیرت دیگر دارد
پشت در سینه نهان می‌کند اینجا خم تیغ ۲

تا قضا آینهٔ مجمع امکان پرداخت
گردنی نیست‌که چون شمع نشد محرم تیغ ۳

غافل از درد مباشیدکه در عرصهٔ عشق
زخمها همچو نیامند همه توام تیغ ۴

از قضا بیخبری‌، ورنه درین عرصهٔ وهم
سر فرمانبر تسلیم‌ ندارد غم تیغ ۵

جز به تسلیم درین عرصه امان نتوان یافت
چو مه نو سپر ایجاد کند از خم تیغ ۶

شرم دارد سر پیمانه ز سامان غرور
چون نیام تهی از خویش‌ گرفتم ‌کم تیغ ۷

جبن بر جوهر غیرت نگماری یارب
زن حیز است اگر مرد شود ملزم تیغ ۸

بیدل از اهل زمان چشم ترحم بردار
گریه خون ریختن است از مژهٔ بی‌نم تیغ ۹