غزل ۱۸۶۶ - نشسته‌ای ز دل تنگ بر در تصدیع

نشسته‌ای ز دل تنگ بر در تصدیع
دمی‌که واشود این قفل عالمیست وسیع ۱

به خویش گر نرسی آنقدر غرابت نیست
که سرکشیده‌ای از کارگاه صنع بدیع ۲

طلب ز هرچه تسلی شود غنیمت‌گیر
به جوع می‌مکد انگشت خوبش طفل رضیع ۳

قیامت است طمع ز امتلا نمی‌میرد
که تا به حلق رسیده است می‌خورد تشنیع ۴

چه غفلت است که چون شمع گل به سر باشی
به زیر تیغ نشستن ندارد این تقطیع ۵

به‌گرد قاصد همت رسیدن آسان نیست
ز مقصد آنطرفش برده گامهای وسیع ۶

بدون خاک حضور یقین نشد روشن
چراغ نقش قدم داشت این بساط رفیع ۷

بقا فنا به‌ کنار و فنا بقا به بغل
همین ربیع و خریفست هم خریف وربیع ۸

ز شرم چشم‌ گشودن به ‌بارگاه حضور
عرق تو آینه پرداز تا بریم شفیع ۹

پس از تأمل بسیار شد عیان بیدل
که علت است تفاوتگر مطاع و مطیع ۱۰