غزل ۱۸۳۱ - دلی را که بخشد گداز آرزویش

دلی را که بخشد گداز آرزویش
چو شبنم دهد غوطه در آبرویش ۱

به جمعیت زلف مشکین بنازم
که از هربن موست حیران رویش ۲

چرا دل نبالد در آشفتگیها
که چون تاب زد، دست درتار مویش ۳

چنان ناتوانم‌که بر دوش حسرت
ز خود می‌روم‌ گر کشد دل به سویش ۴

توانی به گرد خرامش رسیدن
ز ضبط نفس‌ گر کنی جستجویش ۵

به عاشق ز آلودگیها چه نقصان
که مژگان بود دامن تر وضویش ۶

ز تقوا ندیدیم غیر از فسردن
خوشا عالم مستی و های وهویش ۷

به میخانهٔ وهم تا چند باشی
حبابی‌که خندد پری بر سبویش ۸

مشو مایل اعتبارات دنیا
گل شمع اگر دیده باشی مبویش ۹

فلک خواهد از اخترت داغ‌کردن
مجو مغز راحت ز تخم‌کدویش ۱۰

صبا گرد زلف‌که افشاند یا رب
که عالم دماغ ختن شد ز بویش ۱۱

نگه موج خون گشت در چشم بیدل
چه رنگ است یارب گل آرزویش ۱۲