غزل ۱۸۱۸ - ای خیال آوارهٔ نیرنگ هوش

ای خیال آوارهٔ نیرنگ هوش
تا توانی در شکست رنگ ‌کوش ۱

تا نفس باقیست ما و من بجاست
شمع بی‌کشتن نمی‌گردد خموش‌ ۲

زندگی در ننگ هستی مردنست
خاک‌گرد و، عیب ما و من بپوش ۳

زبن خمستان گرمی دل برده‌اند
همچو می با خون خود چندی بجوش ۴

از جراحت‌زار دل غافل مباش
رنگها دارد دکان گلفروش ۵

عشق اگر نبود هوس هم عالمی‌ست
نیست خون دل ‌گوارا، می بنوش ۶

خاک من بر باد رفت و خامشم
همچو صبحم در نفس خون شد خروش ۷

تر دماغان از مخالف ایمنند
گاه خشکی باد می‌پیچد به ‌گوش ۸

یارب از مستی نلغزد پای من
اشک مینا خانه‌ای دارد به دوش ۹

زندگانی نشئهٔ وهمش رساست
تا نمی‌میری نمی‌آیی به هوش ۱۰

گر لباس سایه از دوش افکنی
می‌کند عریانیت خورشید پوش ۱۱

یأس بر جا ماند و فرصت ها گذشت
امشب ما نیست جز اندوه دوش ۱۲

تا مگر بیدل دلی آری به دست
در تواضع همچو زلف یار کوش ۱۳