خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از بیدل دهلوی به موضوعاتی مانند عشق، رنج، بی‌عدالتی و غفلت می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند «گیاه خشک»، «ابر سیاه» و «آه مظلوم»، احساسات عمیق انسانی و ناامیدی از بی‌عدالتی را بیان می‌کند. همچنین، انتقادی ظریف به حکومت و جامعه دارد که با خست و غفلت، رحمت را از بین می‌برند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و انتقاد از حکومت ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۱۷۹۷ - کشت عاشق که دهد داد گیاه خشکش
کشت عاشق که دهد داد گیاه خشکش
موی چینی‌ست رگ ابر سیاه خشکش ۱
بی‌سخا گردن منعم چه کمال افرازد
سر خشکی‌ست که آتش به کلاه خشکش ۲
سر به غفلت مفرازید ز آه مظلوم
برق خفته‌ست به فوارهٔ آه خشکش ۳
شاه اگر دامن انعام به خسّت چیند
نیست جز مهرهٔ شطرنج سپاه خشکش ۴
غفلت بیدل ما تا به کجا گرد کند
ابر رحمت نشود تر به گناه خشکش ۵
موی چینی‌ست رگ ابر سیاه خشکش ۱
بی‌سخا گردن منعم چه کمال افرازد
سر خشکی‌ست که آتش به کلاه خشکش ۲
سر به غفلت مفرازید ز آه مظلوم
برق خفته‌ست به فوارهٔ آه خشکش ۳
شاه اگر دامن انعام به خسّت چیند
نیست جز مهرهٔ شطرنج سپاه خشکش ۴
غفلت بیدل ما تا به کجا گرد کند
ابر رحمت نشود تر به گناه خشکش ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۷۹۶ - چه لازم جوهر دیگر نماید پیکر تیغش
گوهر بعدی:غزل ۱۷۹۸ - شوق آزادی سر از سامان استغنا مکش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
