غزل ۱۷۹۳ - آن را که ز خود برد تمنای سراغش

آن را که ز خود برد تمنای سراغش
چون اشک پر از رفتن خود کرد ایاغش ۱

هر چرب زبانی که به شوخی علم افراشت
کردند چو شمع از نفس سوخته داغش ۲

رحم است بر آن خسته‌ که چون آه ندامت
در گوشهٔ دل نیز ندادند فراغش ۳

فریاد که در گلشن امکان نتوان یافت
صبحی ‌که به شبها نکشد بانگ ‌کلاغش ۴

پیدایی حق ننگ دلایل نپسندد
خورشید نه جنسی است که جویی به چراغش ۵

این نشئه ز کیفیت جولان‌ که‌ گل کرد
تا ذره در این دشت به چرخ است دماغش ۶

حیرت چمن مستی و مخموری وهمیم
تمثال در آیینه شکسته‌ست ایاغش ۷

در مملکت سایه ز خورشید نشان نیست
ای بیخبر از ما نتوان یافت سراغش ۸

خاکسترت از دود نفس بال فشان است
آتش قفس فاخته دارد پر زاغش ۹

از شیون رنگین وفا هیچ مپرسید
دل آن همه خون‌ گشت‌ که بردند به باغش ۱۰

بیدل من و بزمی ‌که ز یکتایی الفت
خاکستر پروانه بود باد چراغش ۱۱