غزل ۱۷۶۸ - ز ساز قافله ما که ما و من جرس استش

ز ساز قافله ما که ما و من جرس استش
بجز غبار عدم نیست آنچه پیش وپس استش ۱

کسی چه فیض برد از بهار عشرت امکان
که چون سحر همه پرواز رنگ در قفس استش ۲

ز کسب فضل حیاکن‌ کزین دوروزه تخیل
کمال اگر همه عشق است خفت هوس استش ۳

ز مال غیرتعب چیست اغنیای جهان را
محیط در خور امواج وقف دیده خس استش ۴

مراد دهر به تشویش انتظار نیرزد
میی‌ که جام تو دارد خمار پیشرس استش ۵

دمی‌که عرض تحمل دهد اسیر محبت
مقابل دو جهان یکدل دو نیم بس استش ۶

مرو به زحمت عقبا مدو به خفت دنیا
هوس سگی‌ست‌ که اینهاگسستن مرس استش ۷

چو شمع چند توان زیست داغدار تعین
حذر ز ساز حیاتی‌که سوختن نفس استش ۸

درتن هوسکده بیدل چه ممکنست قناعت
به مور اگر نگری حسرت پر مگس استش ۹