غزل ۱۷۴۳ - بی‌پردگی ‌کسوت هستی ز حیا پرس

بی‌پردگی ‌کسوت هستی ز حیا پرس
این جامه حریر است ز عریانی ما پرس ۱

آه است سراغ نم اشکی ‌که نداریم
چون‌ گم شود آیینهٔ شبنم ز هوا پرس ۲

اسرار وفا منحصر کام و زبان نیست
چون سبحه ز هر عضو من این نکته جدا پرس ۳

از مجمل هر چیز عیان است مفصل
کیفیت ابرام هم از دست دعا پرس ۴

مستقبل امید دو عالم همه ماضی است
این مسئله بر هرکه رسی رو به قفا پرس ۵

عالم همه آوارهٔ پرواز خیال است
سرمنزل این قافله از بانگ درا پرس ۶

جز تجربهٔ سنگ محک عیب و هنر نیست
رمز کرم و خسّت مردم ز گدا پرس ۷

ای همت دونان سبب حاصل ‌کامت
تدبیر گشاد گره از ناخن ما پرس ۸

واماندگی از شش جهت آغوش گشوده‌ست
راهی‌ که به جایی نرسد از همه جا پرس ۹

در گرد تک و پوی سلف ناله جنون داشت
دل ‌گفت سراغ همه بی‌صوت و صدا پرس ۱۰

بیدل به هوس طالب عنقا نتوان شد
تا گم شدن از خویش ره خانهٔ ما پرس ۱۱