غزل ۱۷۳۰ - غبار ره شو و سرکوب صد حشم برخیز

غبار ره شو و سرکوب صد حشم برخیز
شه قلمرو فقری به این علم برخیز ۱

به فیض عام ز امید قطع نتوان ‌کرد
زبخت خفته میندیش و صبحدم برخیز ۲

غبار دل به زمین نقش خواهدت بستن
کنون که بار سر و دوش توست کم برخیز ۳

فرونشسته‌تر از جسم مرده است جهان
دو روز گو به جنون جوشی ورم برخیز ۴

ز اغنیا به تواضع مباش غرهٔ امن
چو اعتماد ز دیوارهای خم برخیز ۵

حریف معنی تحقیق بودن آسان نیست
به سرنگونی جاوید چون قلم برخیز ۶

شریک غفلت و آگاهی رفیقان باش
به خواب چون مژه‌ها با هم و به هم برخیز ۷

غبار هرزه‌دو دشت آفتی چه بلاست
تو راکه گفت ز خاک ره عدم برخیز؟ ۸

درای قافلهٔ صبح می‌دهد آواز
که ای ستم‌زده رفتیم ما، تو هم برخیز ۹

چو شمع سیرگریبان عصای همت تست
به خود فرو رو و از فرق تا قدم برخیز ۱۰

در این ستمکده نومید خفته‌ای بیدل
به آرزوی دلت می‌دهم قسم برخیز ۱۱