غزل ۱۷۰۴ - دل بیضهٔ طاووس خیال است به برگیر

دل بیضهٔ طاووس خیال است به برگیر
یعنی نفسی چند توهم درته پرگیر ۱

این صبح امیدی‌که طرب مایهٔ هستی‌ست
بادی به قفس فرض‌کن آهی به جگرگیر ۲

اقبال به آتش همه یاس است ندامت
گرتاج به فرق تونهد دست به سرگیر ۳

در محفل هستی منشین محو اقامت
خمیازه بهار است نفس‌، جام سحرگیر ۴

آسودگی دهرکمینگاه تپشهاست
هر سنگ‌ که بینی پرپرواز شررگیر ۵

رنگ دو جهان ریخته‌اند از تپش دل
بر هرچه زنی دست همان موج‌ گهر گیر ۶

مزد طلب اهل وفا وقف تلف نیست
ای شمع زآتش پر پروانه به زرگیر ۷

امید به‌کوی تو همین خاک‌نشین است
گوهر سر مویم ره صحرای دگرگیر ۸

حرفی ننوشتم‌که دلی خون نشد آنجا
از نامهٔ من در پر طاووس خبر گیر ۹

بیحاصلی است آنچه ز اسباب جنون نیست
دستی‌ که نیابی به ‌گریبان به ‌کمرگیر ۱۰

بیدل به ره عشق ز منزل اثری نیست
تا آبله‌ای ‌گر برسی مفت سفر گیر ۱۱