این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق به عنوان نیرویی برتر و مقدس یاد می‌کند. او خود را در جایگاه عاشقی فداکار و شهید عشق می‌داند و از عقل و کفایت در برابر جنون عشق سخن می‌گوید. شاعر همچنین به مفاهیمی مانند کعبه، سلیمان، و ذوالفقار اشاره می‌کند که نمادهایی از عشق، ایمان، و قدرت هستند. او خود را بالاتر از حد و مرزهای معمولی می‌داند و از پرورش یافتن در عشق شمس تبریزی سخن می‌گوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از اشارات نمادین و دینی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۱۷۴۷ - اگر به عقل و کفایت پی جنون باشم
میانِ حَلْقهٔ عُشّاق ذوفُنون باشم ۱
مَنَم به عشقْ سلیمان، زبانِ من آصِف
چرا بِبَستهٔ هر دارو و فُسون باشم ۲
خَلیل وار نَپیچَم سَرِ خود از کعبه
مُقیمِ کعبه شَوَم، کعبه را سُتون باشم ۳
هزار رُستَمِ دَستان به گَردِ ما نَرَسَد
به دستِ نَفْسِ مُخَنَّث چرا زَبون باشم؟ ۴
به دست گیرم آن ذوالْفَقارِ پُرخون را
شهیدِ عشقَم و اَنْدَر میانِ خون باشم ۵
دَرین بِساط مَنَم عَنْدلَیبِ اَلرَّحْمان
مَجوی حَدّ و کِنارم، زِ حَد بُرون باشم ۶
مرا به عشق بِپَروَرْد شَمسِ تبریزی
زِ رُوحِ قُدس، زِ کَرّوبیان فُزون باشم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
