غزل ۱۵۱۷ - به نظم عمرکه سر تا سرش روانی بود

به نظم عمرکه سر تا سرش روانی بود
خیال هستی موهوم سکته‌خوانی بود ۱

چه رنگها که ندادم به بادپیمایی
بهار شمع در این انجمن خزانی بود ۲

نیافت عشق جفاپیشه قابل ستمی
همیشه بسمل این تیغ امتحانی بود ۳

هنوزآن پری ازسنگ فرق شیشه نداشت
که دل شررکده ی چشمک نهانی بود ۴

به‌کام دل نگشودیم بال پروازی
چو رنگ‌، هستی ما گرد پرفشانی بود ۵

پس از غبار شدن گشت اینقدر معلوم
که بار ما همه بر دوش ناتوانی بود ۶

به خاک راه تو یکسان شدیم و منفعلیم
که سجده نیز درین راه سرگردانی بود ۷

طراوت گل اظهار شبنمی می‌خواست
ز خجلت آب نگشتن چه زندگانی‌ بود ۸

علم به هرزه‌درایی شدیم ازین غافل
که صد کتاب سخن محو بیزبانی بود ۹

تلاش موج درتن بحر هیچ پیش نرفت
گهر دمیدن ما پاس بیکرانی بود ۱۰

جهان ‌گذرگه آیینه است و ما نفسیم
تو هم چو ما نفسی باش اگر ‌توانی بود ۱۱

فریب معرفتی خورده بود بیدل ما
چو وارسید یقینها همه‌ گمانی بود ۱۲