غزل ۱۵۱۴ - با ما نه نم اشکی ونی چشم تری بود

با ما نه نم اشکی ونی چشم تری بود
لبریز خیال توگداز جگری بود ۱

افسوس که دامان هوایی نگرفتیم
خاکستر ما قابل عرض سحری بود ۲

دل رنگ امیدی ندمانیدکه نشکست
عبرتکده‌ام کارگه شیشه‌گری بود ۳

چون اشک دویدیم و به جایی نرسیدیم
خضرره ما لغزش بی‌پا و سری بود ۴

هر غنچه‌ که بی‌پرده شد آهی به قفس داشت
این‌گلشن خون‌گشته طلسم جگری بود ۵

کس منفعل تلخی ایام نگردید
در حنظل این دشت‌گمان شکری بود ۶

دیدیم‌که بی‌وضع فنا جان نتوان برد
دیوانگی آشوب و خرد دردسری بود ۷

بی‌چشم تر اجزای فناییم چو شبنم
تا دیده نمی داشت ز ما هم اثری بود ۸

دل خاک شد و عافیتی نذر هوس‌کرد
این اخگر واسوخته بالین پری بود ۹

نیک و بد عالم همه عنقاصفتانند
بیدل خبر از هرکه‌ گرفتم خبری بود ۱۰