غزل ۱۴۹۹ - نهال وحشت ما خالی از ثمر نبود

نهال وحشت ما خالی از ثمر نبود
ز خود برآمدن ناله ناله بی‌اثر نبود ۱

ز محو جلوه مجو لذت شناسایی
که چشم آینه را بهرهٔ نظرنبود ۲

حصار عالم بیچارگی دهان بلاست
پناه ما دم تیغ است اگر سپر نبود ۳

غبار هر دو جهان در سراغ ما خون ‌کرد
ز رنگ باخته در هیچ جا اثر نبود ۴

ز سعی جسم مکش منت سبک‌روحی
خوش است بار مسیحا به دوش خر نبود ۵

سراغ منزل مقصد ز خاکساران پرس
کسی چو جاده در این دشت راهبر نبود ۶

ز بس که الفت مردم عذاب روحانی‌ست
فشار قبر چو آغوش یکدگر نبود ۷

طلسم حیرت ما منظر تجلی اوست
غرور حسن ز آیینه بی‌خبر نبود ۸

به غیر ساز عدم هرچه هست رسوایی‌ست
مباد سایهٔ شب بر سر سحر نبود ۹

زبان چه عافیت اندوزد از سخن بیدل
ز عرض نغمهٔ خود، ساز صرفه‌بر نبود ۱۰