غزل ۱۴۸۱ - آنجاکه عجزممتحن چون و چند بود

آنجاکه عجزممتحن چون و چند بود
چون موی‌، سایه هم ز سر ما بلند بود ۱

حسرت پرست چاشنی آن تبسمیم
بر ما مکرر آنچه نمودند قند بود ۲

سعی غبارصبح هوای چه صید داشت
تا آسمان‌گشادن چین‌کمند بود ۳

زاهد نبرد یک سر مو بوی انفعال
در شانه هم هزار دهن ریشخند بود ۴

آشفت غنچه‌ای که گلش کرد دامنی
سیر بهار امن گریبان‌پسند بود ۵

شبنم به سعی مردمک چشم مهرشد
از خود چو رفت قطره به ‌بحر ارجمند بود ۶

در وادیی‌ که داشت‌ ضعیفی‌ صلای جهد
دستم به قدر آبلهٔ پا بلند بود ۷

مردیم و زد نفس در افسون عافیت
پیری چو مار حلقه طلسم‌گزند بود ۸

افسانه‌ها به بستن مژگان تمام شد
کوتاهی امل به همین عقده بند بود ۹

بیدل به نیم ناله دل از دست داده‌ایم
کوه تحملی‌که تو دیدی سپند بود ۱۰