غزل ۱۴۶۸ - علویانی ‌که به این عالم دون می‌آیند

علویانی ‌که به این عالم دون می‌آیند
عقل گم‌کرده به صحرای جنون می‌آیند ۱

کیست پرسد که ‌گل و لالهٔ این باغ هوس‌
جز به آهنگ درون از چه برون می‌آیند ۲

آمد و رفت نفس هر قدم آفت دارد
هرزه‌تازان همه بر رخش حرون می‌آیند ۳

شوخی نشو نما رستن مو دارد و بس
نخلها سر به هوایند و نگون می‌آیند ۴

چه هوا دود دماغی‌ست که در دیدهٔ وهم
آفتابند گر از ذره فزون می‌آیند ۵

حیرت این است‌که چون تیغ درین دشت ستم
آب دارند و همان تشنهٔ خون می‌آیند ۶

چه تماشاست درین کوچه که طفلان سرشت
نی سوار مژه از خانه برون می‌آیند ۷

عجز و طاقت چقدر مایهٔ لاف است اینجا
بیشتر آبله‌پایان به جنون می‌آیند ۸

مقصد خلق بجزخاک شدن چیزی نیست
یارب این بیخبران با چه شگون می‌آیند ۹

آنسوی علم و عیان بیضهٔ طاووسی هست
کارزوها ز عدم بوقلمون می‌آیند ۱۰

بیدل این بیخردی چند به معراج خیال
می‌روند اینهمه‌ کز خویش برون می آیند ۱۱