غزل ۱۴۱۸ - تقلید از چه علم به لافم علم‌کند

تقلید از چه علم به لافم علم‌کند
طوطی نی‌ام‌که آینه بر من ستم‌کند ۱

سعی غبار من که به جایی نمی‌رسد
با دامنش زند اگر از خویش رم کند ۲

انگشت زینهار دمیدیم و سوختیم
کوگردنی دگرکه‌کشد شمع و خم‌کند ۳

بر باد رفت آمد و رفت نفس چوصبح
فرصت نشد کفیل ‌که فهم عدم ‌کند ۴

آسوده خاک شوکه مبادا به حکم وهم
عمر نفس‌شمار حساب قدم کند ۵

بالیده است خواجهٔ بی‌حس به ناز جاه
مردار آفتاب مقابل ورم‌کند ۶

خودسنجی‌ات به‌پلهٔ پستی نشانده است
جهدی‌که سنگ‌کوه وقار توکم‌کند ۷

هرجا عدم به تهمت هستی رسیده است
باید حیا به لوح جبینم رقم‌ کند ۸

پرواز می کنم چه‌کنم جای امن نیست
دامی نبیافتم‌که پرم را بهم کند ۹

خجلت ‌گداز عفو نگردی که آفتاب
گر دامن تو خشک‌کند جبهه نم‌کند ۱۰

توهیچ باش و، علم وعمل‌ها به طاق نه
گو خلق هرزه‌فکر حدوث و قدم‌کند ۱۱

بیدل ازابن ستمکده بیکس گذشته‌ام
کو سایه‌ای که بر سر خاکم کرم کند ۱۲