غزل ۱۴۱۴ - لاغری آن همه زین مرحله دورم افکند

لاغری آن همه زین مرحله دورم افکند
که به غربتکدهٔ دیدهٔ مورم افکند ۱

ذره تا مهر کس از فقر من آگاه نشد
خاک در چشم جهان پیکر عورم افکند ۲

چه توان کرد نفس گرم نجوشید به حرص
سردی آتش دل نان ز تنورم افکند ۳

پیش پا دیدن افسون تمیز بد و نیک
ذلّتی بود که از بام حضورم افکند ۴

علم بیحاصلی از سیر کمالم واداشت
آگهی آبله در پای شعورم افکند ۵

ذوق وصلی ‌که به امّید دلی خوش می‌کرد
«‌لن‌ترانی‌» شد و در آتش طورم افکند ۶

خواندم از گردش پیمانهٔ تحقیق خطی
که به ظلمتکدهٔ حیرت نورم افکند ۷

ناتوانی چو غبار از فلک آن سو می‌تاخت
طاقت خون شده در خاک به زورم افکند ۸

هیچ‌ کافر نشود محرم انجام نفس
واقف مرگ شدن زنده به‌ گورم افکند ۹

یارب از خاطر ناز تو فراموش شود
آن خیالات که از یاد تو دورم افکند ۱۰

سبب قید علایق ز خرد پرسیدم
گفت‌: در چاه همین فطرت‌ کورم افکند ۱۱

چرخ از پهلوی خاک این همه چیده‌ست بلند
عجز بیدل به جنونزار غرورم افکند ۱۲