غزل ۳۶۰ - وعظ من گرد فشانندهٔ عصیان نشود

وعظ من گرد فشانندهٔ عصیان نشود
آستین عسل آلودهٔ مگس ران نشود ۱

نیست در خوان محبت خورشی غیر نمک
لخت دل هر که نیندوخته مهمان نشود ۲

کشوری هست که در وی رود از کفر سخن
همه جا گفت و شنو بر سر ایمان نشود ۳

پا منه بر سر بالین اسیران، کاینجا
هیچ بی درد نیاید که پریشان نشود ۴

دیدن روی تو ممکن نبود بی حیرت
آن نه چشم است که در روی تو حیران نشود ۵

غمزهٔ روزهٔ پیشینه حرامش بادا
کشته ای کز پی زخمت، همه تن، جان نشود ۶

به تماشای گلستان خلیلم مبرید
که گل و لاله دگر آتش سوزان نشود ۷

عرفی ار خدمت بت کم کند ای خادم دیر
مزنش طعنه که ناگاه مسلمان نشود ۸