غزل ۳۴۶ - گشتم اندر دل خوبان، همه خوبان خودند

گشتم اندر دل خوبان، همه خوبان خودند
همه دل در شکن زلف پریشان خودند ۱

بس که پیمان شکنی در دلشان جا کرده است
بسته پیمان به خود و آفت پیمان خودند ۲

گه در اندیشهٔ خود و گاه در آئینهٔ ما
دیده بر صورت خود دوخته، حیران خودند ۳

شیوهٔ ناز و نیاز خود و ما برده ز یاد
بلبل باغ خود و وَرد گلستان خودند ۴

نی سبکدستی مهمان، نی مگس ران ادب
همه حلوای تر و مگس خوان خودند ۵

لب نوشین بمکید و دل مردم بگَزید
نیشتر زار کسان و شکرستان خودند ۶

عالمی کُشته به بی مهری و با خویش به مهر
همه سرمایهٔ بی دردی و درمان خودند ۷

جان ارباب وفا خاک شد اندر کف دوست
بس که سرگرم نوازشگری خوان خودند ۸

کی به ایمان کسی شان نظر افتد عرفی
همه آئینه به کف دشمن ایمان خودند ۹