غزل ۳۳۴ - گر نیم قطره ز دهان سبو چکد

گر نیم قطره ز دهان سبو چکد
بال فرشته فرش کنم که بر او چکد ۱

امید را بکُش، به نهانی، که تا ابد
اشگ مصیبت از مژهٔ آرزو چکد ۲

بعد از هلاک گر بفشارند خاک من
هم خون دل تراود و هم آبرو چکد ۳

آن تشنگی به عشق فروشم که تا ابد
آب حیات از دم شمشیر او چکد ۴

عرفی درآ به نوحه که بسیار بی غمم
باشد ز دیده قطرهٔ اشکی فرو چکد ۵