غزل ۳۳۱ - دوش کز عشق تو، دل عیب سلامت می کرد

دوش کز عشق تو، دل عیب سلامت می کرد
ناگوارایی غم، کار حلاوت می کرد ۱

جان برفت ای غم و همراه نرفتی، آری
این گنه داشت که عمری به تو عادت می کرد ۲

دوش کآئینهٔ دل داشتمش پیش نظر
تاب دل بین که تماشای قیامت می کرد ۳

آن که توفیق مرا برگ فراغت می داد
کاش خون در دلم از درد قناعت می کرد ۴

گر که مقصود دلم تلخ تر از زهر زیان بود
کی دعا دست در آغوش اجابت می کرد ۵

گر نه دوشینه اجل بهر تو می مُرد، چرا
کشتن خلق به ناز تو وصیت می کرد ۶

گیسوی حور پریشانی ماتم بشناخت
ورنه کی سنبل تر گلشن جنت می کرد ۷

بعد مردن، به جهان شد، زر عرفی رایج
کاش در عین حیات این همه شهرت می کرد ۸