غزل ۳۰۵ - ترسم از اهل ورع، شوق شرابم بکشند

ترسم از اهل ورع، شوق شرابم بکشند
به بهشتم بفریبند و به خوابم بکشند ۱

در دم نزع اگر توبه ز می خواهم کرد
بهتر آن است که رندان به شرابم بکشند ۲

من که بیزار نخواهم شدن از موی سفید
جای آن است که در عهد شبابم بکشند ۳

چون ز آسیب شبیخون نتوانم جان برد
دارم امید نارفته به خوابم بکشند ۴

سخنی در دلم آمد که اگر گفته شود
اهل تحقیق به ناپخته جوابم بکشند ۵

بایزیدم که ان الحق به زبان می آرم
گو مریدان که همین دم به شتابم بکشند ۶

عرفی از صومعه بگذار که بیرون آیم
گر پسندی که ز شوق می نابم بکشند ۷