غزل ۲۹۰ - به رغم توبهٔ من چون لبت پیاله بنوشد

به رغم توبهٔ من چون لبت پیاله بنوشد
به روی گرم تو ساقی، که خون توبه نجوشد ۱

بهای گوهر یوسف، کسی خود او نشناسد
همان به است که او را کسی به او نفروشد ۲

کسی به بندگی آرد، که در شمایل طاعت
در بهشت ببندد و به روی خویش نپوشد ۳

غبار کوچهٔ راحت به دامنش ننشیند
لباس درد تو بر هر که روزگار بپوشد ۴

نگویمت که مزن تیغ جور بر دل عرفی
رضا بده که پس از مرگ در لحد بخروشد ۵