غزل ۱۷۰۷ - چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌ام

چیزی مگو که گنجِ نَهانی خریده‌ام
جان داده‌ام، وَلیک جهانی خریده‌ام ۱

رویَم چو زَرگر است اَزو این سُخَن شِنو
دادم قُراضهٔ زَر و کانی خریده‌ام ۲

از چَشمِ تُرکِ دوست چه تیری که خورده‌ام
وَزْ طاقِ اَبروَشْ چه کَمانی خریده‌ام ۳

با خَلْق بَسته بَسته بگویم من این حَدیث
با کَس نگویم این زِ فُلانی خریده‌ام ۴

هر چند‌ بی‌زبان شده بودم چو ماهی‌‌یی
دیدم شِکَرلَبیّ و زبانی خریده‌ام ۵

ناگاه چون درخت بِرُستم میانِ باغ
زان باغِ‌ بی‌نشانه، نشانی خریده‌ام ۶

گفتم میانِ باغ، خود آن را میانه نیست
لیک از میانِ نیست میانی خریده‌ام ۷

کردم قِرانْ به مَفْخَرِ تبریز، شَمسِ دین
بیرون زِ هر دو قَرْن قِرانی خریده‌ام ۸