غزل ۲۴۴ - از دیده ام کدام نفس خون نمی رود

از دیده ام کدام نفس خون نمی رود
سیل هزار زهر به جیحون نمی رود ۱

غیرت برم به شادی عالم که هییچ گاه
از خلوت وصال تو بیرون نمی رود ۲

تمکین عشق بین که به این جذبهٔ طلب
صد گام رفت محمل و مجنون نمی رود ۳

معراج غیرت است، سر کوهکن، ولی
باور مکن که ظلم به گلگون نمی رود ۴

معمورهٔ دلی اگرت هست، بازگوی
کاین جا سخن به ملک فریدون نمی رود ۵

خیزد به کوی عشق ز دیوار و در فغان
کای وای دیده ای کزو خون نمی رود ۶

در سینهٔ من است که آغشته با الم
آهی که از غم تو به گردون نمی رود ۷

عرفی تو خود مرنج ، که بیداد دشمنان
زین پیش می شد از دلت، اکنون نمی رود ۸