غزل ۲۳۵ - دارم ز زخم غمزهٔ او لذتی که بود

دارم ز زخم غمزهٔ او لذتی که بود
اما نماند جان مرا طاقتی که بود ۱

اکنون نمی توان طلب نیم عشوه کرد
دردم ببین که نیست مرا جراتی که بود ۲

حرمان ز حد گذشت ولی چهرهٔ نیاز
دارد بر آستان حرم نیتی که بود ۳

از دیدنت نمردم و نادیدنم بکشت
دردا که دارم از تو همان خجلتی که بود ۴

بی بهره کشتگان تو مِن بعد ازآن که برد
کام شهید ناز تو هر لذتی که بود ۵

عرفی به سجدهٔ صنم افزود رغبتم
یعنی زیاده گشت مرا طاعتی که بود ۶